دست های درخت

رو به آسمان

در بادکوبه دعای باران می خواند

شب

شب جغد خوش خبر بود

که آواز داد بلند:

سیل در راه است

و همه چیز را با خود خواهد برد/

بادم

می خواهم به درختت بپیچم

و زوزه بکشم با برگ هایت/

چگالی آب

یک سوم جونده ام را قطع می کند

وزن آب

نعره می کشد با یک سوم درنده ام

و یک سوم مغازله ام تشنه می ماند

تکان نخور!

کار تمام است

تنها دو ساعتی جویدنی نخور/

دلم از همهمه به هم میخورد

صدایت گم شد میان خاطرات کثیفم

و صورتت کبود شد میان اسامی بی مقدار

به نظرم خانه سیاه شد

شب شد

بوی روغن مانده را به خاطر ندارم

ستاره ها کور شدند

و مردند همه نیلوفرهایم در مرداب.

می دانی؟

سایه معنایش را شب ها از دست می دهد/

داس با خوشه ی گندم همان می کند که

تو با من

آسیاب با گندم همان می کند که

تو با من

باران با گندم همان می کند که

من با تو/

برگ های تقویم تهوع آورند

چند برگش را برایم بکنید

لطفا.

خدا را چه دیده ای

شاید زودتر دیدمش/

پشه بند سوراخ سوراخی ست این جهان

نمی شود در آن خوابید

باید در آن مرد/

خوشبختانه

زندگی هر لحظه کسر میکند وجذر می گیرد

زمان تفریق غروب است از تو

و مرگ تجمع طلوع

وگرنه

سر آدم بیچاره

بی کلاه می ماند/

رویای زندگی

و کابوس مرگ.

فتق گرفته این وسوسه ی نا آرام

می توانم ساطورباشم

وشقه شقه اش کنم

در خواب یالی که می گذرد از استوای اندامش

پهنای این تخیل تازه دیوانه ام می کند

سعی می کنم

که جا به جا کنم تمام امعا و احشایم را

پیراهنم را به پا کنم

کفشم را به سرم

عینکم را روی نافم بگذارم

و شلوارم ا به دستم بپوشم

تا انسانی از نو بسازم

با رویای مرگ

و کابوس زندگی.

ظهر طاقت فرسا

با کلمات و آیات به هم پیچیده

همچون روده های گوساله ای

که جای پستان مادرش

شیشه ی مرگ موش مکیده باشد.

حست را درک می کنم لیلی !

چاقویت را بردار و گوش گوساله را ببر .

دریا.

دریا.

دریا !

آواز خروشان پاییزت

مرا وسوسه می کند برای غرق شدن

در سالروز تولدم

تا کسی دیگر نداند که این سال ها

بر من چه گذشت.

کمی حناق و

اندکی استفراغ

و بعد

پارچه ی بلند سیاهی

که تکان می خورد

در ساحل.

خارپشت پا به ماه

پشت آخرین پرچین شب

در رویای تن پوشی نرم

برای سرنوشت فرزندانش است/

عقربه ها

برای جویدن عمر

چه تعجیلی دارند!

بی خستگی

همانند موریانه.

آرام در گوش من نجوا کن!

من به کسی نخواهم گفت

آرام در گوش من نجوا کن!

من به کسی نخواهم گفت

با من بگو در بستر کدام مرد به آسمان رسیدی که باردار عشق شدی؟

آرام در گوش من نجوا کن مریم !

من به کسی نخواهم گفت.

موسی!

عصای جادویت کجاست؟

بن لادن به تنهایی نیمی از دنیا را غرق جنگ کرده است.

سکوت آب

یعنی رودخانه یخ زده است

سکوت من یعنی تب دارم

نگران نباش

میخ را برای کوبیدن در نعل ساخته اند

پاشنه ات را بالا بیاوراسب کهر!

من مار دیوانه ای هستم که روی قبر خودم چنبره زده ام

اینجا گنجی مدفون نیست

بروید!

جای دیگری را حفر کنید

ومرا با گرگم تنها بگذارید

ما با جبرییل جمعه قرار ملاقات داریم.

کمی ابر مانده در سینه ام
غارغاراین غراب هم که پایان ندارد
بعد از این که تو رفتی

ایمان

من از کوره در نخواهم رفت پدر!

حتی اگر تمام قوچ های دنیا را

گرگ ها دریده باشند

چاقویت را تیزتر کن

شک نکن پدر!

شک

چه کسی مرا وساطت خواهد کرد

نزد آخرین ابراهیم ؟

فرشته بره ی مرا گم کرده است .

گاه فکر می کنم از این همه نام چرا اسماعیل؟

نمیشد مرا هم در سبدی می گذاشتند

تا موسی شوم برای نیل تو؟

یا به چاهی

تا عزیز شوم برای مصر تو؟

یا درون قلعه ای

تا کنیز شوم برای دیو تو؟ ....

شما را به خدا S.O.S ام کنید!

من میان آدمخوارها گرفتار شده ام

با این دو گوش درازی که دارم قطعا همه می فهمند که آدمم

شما را به خدا S.O.S ام کنید!

جوجه های پاییزی هم تعدادشان آنقدر نبود

زمستان است

و من چشم به تخم سگ ها دوخته ام .

تا به حال صفحه ی بیست قباله مان را دیده ای

من وتو سال هاست که زن و شوهر نیستیم

خوب یادم هست

ساطوری که شقه شقه ام کرد

لبه اش داغ بود و کند

لعنتی !

خوب یادم هست

مرا در ملحفه ای پیچیدند به هزارلا

خوب یادم هست

مرا در مکعبی گذاشتند مستطیل

خوب یادم هست........

جرم من شنیدن آواز فاخته بود

زیر درخت زیتونی که میوه اش سیب

جرم آدم از ازل همین سیب لعنتی بود .